ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ?" ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਗੰਗਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਕਲਾਵਤੀ, ਮਾਲਯਾਵਤੀ, ਮਾਲਿਨੀ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ। ਉਹ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਆਰਾਮਗਾਹ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦੀ। ਅੱਗੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਆਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ," ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਥਾਂ, ਗੋਹ (lizards) ਧਾਗੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਮਗਰਮੱਛ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਣੀ-ਪੱਤੇ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਮਰਾ (antelopes) ਆਪਣੀ ਮੋਟੀ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲ-ਕਚਰਾ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਦਰ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੀਛ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਇਲਾਂ, ਉਲੂ, ਤੋਤਾ, ਬਾਜ, ਹਿਰਣ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹਰੇ ਹਾਥੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਗਾਂ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ-ਚਿੱਟੇ ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਫਿਕਾ, ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੋਠ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖੁੱਲੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਹ ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ। ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਮਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੜਾਂ, ਕੰਦ, ਫਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ। ਉਹ ਨੇ ਪੀਲਰ (ਰੋਸ਼ਨੀ) ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਊਂਟ ਸ਼ੋਨਾ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, ਸਥਲੀਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੋਨਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੈਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਲ ਪਹਾੜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ (ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ) ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤ ਹੈ। ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਤਿਆਵਤੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਈ। ਪੂਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫ਼ੌਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਾ ਕੇ ਜੁੜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ, ਹੰਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਹਲਕਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੁੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਜਾਂਦੇ।