ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਅੱਜ ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖਰੀਦਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕਸਾਰ ਜਾਂ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਮਨ ਬੜਾ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਤਿਲਕ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵੀ ਭੰਨ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਬੜੀ ਤੀਬਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਛਾਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਹਿਲਾਰੇ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੀ ਅਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਾਤਾ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ ਕਲਾਵਤੀ, ਮਾਲਯਾਵਤੀ, ਮਾਲਿਨੀ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਫਿਰੀਆਂ। ਉਹ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਚੰਗੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਦੂਰ ਹੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਅਤੇ ਲਾਲੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। "ਆਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ," ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਗੋਹ (ਛਿੱਪਕਲੀ) ਧਾਗੇ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਮਗਰਮੱਛ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਚਮਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਕੂੜਾ-ਕਰਕਟ ਹਟਾਉਂਦੇ। ਬਾਂਦਰ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਲੂ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਕੋਕਿਲ, ਉਲੂ, ਤੋਤੇ, ਬਾਜ, ਹਿਰਣ, ਚੀਤੇ, ਅਤੇ ਹਰੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ (ਸੰਤ) ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀਅ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੀਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਫਿਰਦੀਆਂ। ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਚੀਤੇ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਲਾਲ ਚਾਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ-ਸੋਨੇਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ। ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੌਠ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਅੰਦਰਲੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸੁੱਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ। ਛੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਾਣਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਆਦਿਕੀਆਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤਿਥੀ ਵਾਂਗ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਨੀਆਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੋਤਿ-ਸੰਭਵ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਾ ਵਰਤਾਂਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਇਆ। ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਥਲੀਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।