ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅਸਚਰਜ ਭਰਪੂਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਨਾਕਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੇਨਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਮਸਤੀ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਰਚਾ ਦੀ ਚਲਾਕੀ। ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹਨ—ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲੈਂਦੀ। ਯਕੀਨਨ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣੀ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ—ਜੋ ਤਪस्या ਨਾਲ ਖਰੀਦੀ ਗਈ—ਇਹ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਸਮ, ਨਾ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਮਨ ਤਰਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੋਣ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਤਿਲਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਜੋ ਭੌਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਟੁੱਟ ਗਈ। ਅੰਦਰਲੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਂਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅੰਦਰੋਂ, ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਸੀਬ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ? ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਐਸਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਕਾਲਾਵਤੀ, ਮਾਲਯਾਵਤੀ, ਮਾਲਿਨੀ, ਵਿਜਯਾ, ਤੇ ਜਯਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ। ਸਾਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਆਸਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰਦੀ। ਵੇਖੋ, ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਲਾਲ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਆਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ, ਗੋਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਗਰਮੱਛ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਮਰਾ ਹਿਰਣ ਆਪਣੀ ਮੋਟੀ ਉਣ ਨਾਲ ਕਚਰਾ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਦਰ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਰੀਛ ਸ਼ਹਿ-ਭਰੇ ਪੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਕੋਇਲ, ਉਲੂ, ਤੋਤਾ, ਬਾਜ, ਹਿਰਣ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਰੇ ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਭੋਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਘ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂ ਵੀ। ਤੇ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨਮੋਹਣ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਬਹੁ-ਰੰਗੀ ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ।