ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੱਖ ਦਾ ਸਿਰ ਗਣਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ—ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਗਾੜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ। ਉਹਦੇ ਸੇਵਕ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ ਸਥਾਣੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਗਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਿਛਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਮੈਨਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਮਿਲਿਆ, "ਭੈ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਗਵਤੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ।" ਐਂਧਕਾਸੁਦਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਲੁਕਵੇਂ ਘਾਅ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਕਾਲੀ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਹੀ ਕਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵੱਲ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ। ਕਦੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਕਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਗਿਆਨ-ਵਾਰਤਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਕਦੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣਦੇ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ। ਕਦੇ ਮੈਨਾਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਮੈਨਾ ਮਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਕਦੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਹੱਸ-ਬੋਲ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੀ। ਆਸ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਤੇੜਪਣ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਜੇ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਖਰੀਦੀ ਗਈ ਹਾਂ—ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਪਰ, ਭੁਲਾਵੇਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਤਾਂ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਥਿਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਰੋਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਮਨ ਵਿਛਲਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਭਾਲ ਤੇ ਲਾਏ ਹੋਏ ਤਿਲਕ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਭੰਨ ਗਿਆ। ਅੰਦਰਲੇ ਰੋਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਨ੍ਹੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਨ।