ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਰੁਣਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਕੁਆਂਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈਆਂ। ਗੋਲੋਕ ਇੱਥੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਆਪ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਵੇਤਾਲ ਅਤੇ ਕਟਪੂਤਨਾ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਧੂਰਜਟੀ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਸਿੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਾਨੋ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ (ਭਾਵ ਭਾਵਨਾ) ਨਾਲ ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਦীক্ষਾ ਲੈਂਦੇ, ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦੇ। ਸਵੇਰੇ, ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਉਚਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਘੇਰਾ ਲਾਉਂਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਕਥਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਹੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਸ਼ਯਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਰੁੱਸ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੱਖਸ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਦੱਖਸ਼ ਦਾ ਸੀਸ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੰਦ ਤੋੜਨਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਾਣੁ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਿਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕੁਲ ਸੀ। ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਮੇਨਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਵੀ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਮਿਲਿਆ ਕਿ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।" ਅੰਧਕਾਸੁਦਨ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੁਪਤ ਘਾਵ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਕਾਲੀ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਸਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ।