ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚੰਗੇ ਚੁਣੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਚਾਰੇ ਕੋਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਉਸ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਵਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤਾਰੇਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ (ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ) ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਵਿਜ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਯਤਨ ਸਹਿਤ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਵਰਤ ਛੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ-ਹਰੀ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—"ਅਯੋਧਿਆ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਗਰੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਖੁਦ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਹਾ ਤੀਰਥ! ਹਾ ਅਯੋਧਿਆ! ਹਾ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਮ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ। "ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਸ਼ੰਕਰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਯੋਗ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਤ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ, ਨੱਕ, ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕੇਸ਼ਵ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ! ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਲਸ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸਤੂਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਵਜੋਂ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਕੇਵਲ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ-ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰੱਖੇ, ਇੱਥੇ ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਜਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜ ਕਰਵਾਏ—ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।