ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿਕਖੂ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵਰਤ ਲਏ ਜਾਂਦੇ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾ ਧਾਰੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀਵਤ ਨਾ ਰਹਿੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮਛ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਲੇਹੀ ਬਣੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਤਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਤਾ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੀ ਜੋ ਵਰਤਾਨਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਾਨਵਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਥਿਰ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੁਬੋ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਲਿੰਗ ਜੋਤ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਸਾਸਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੋਣਾਚਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਸੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਗਏ। "ਇਹ ਪਹਾੜ ਤਾਂ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਜੋਤ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਵਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।" "ਇੱਥੇ ਕੇਸਰ, ਆਮ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸੋ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਉੱਚਾ ਚੋਟੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਗਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?" ਫਿਰ ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਾਮਿਕ ਆਗਮ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੈਵ ਸੰਹਿਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਅਤੇ ਕਮਲਾਸਨ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੋਣਗਿਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਖੋਦਿਆ।