ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਅਫ਼ਸੋਸ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਉਹ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੇਟਕਾ ਫੁੱਲ ਸੀ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆਵਾਨ ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਡਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇਰੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਿਵ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਛਬੀਸ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰਮੇਯਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਦਾਰੁ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠ ਨਾ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਅਧੀ ਮਹਿਲਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਦਯਾ ਨਾਲ, ਸੰਭੂ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਜੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਮੰਡਕ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖੂਨ ਭਰਕੇ ਭਰਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਦਇਆ ਨਾ ਸਿਖਾਈ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਸ਼ਰਭਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬਚਦੇ ਨਾ।" "ਤੂੰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਮਤਸਯ ਤੇ ਕੁੰਭ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾਵਿਕ ਬਣਿਆ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰਚਿਤਾ ਮੰਨਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਤੰਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ।" "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਇਥੇ ਅਚਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਇਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਚਲ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਡੁਬੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਅਦ্বਿਤੀਯ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂ, ਉਹ ਇਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਇਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" "ਸ਼ੋਨਾਚਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਏ।