ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸੁਰਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਓਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਹੈਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਖਲੋਤਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫਿਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਕਾਲ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਨਾਸਕ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਰਵ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ! ਜੈ ਹੋ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਟੁੱਟੇ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਸ਼ੂਪਤਿ, ਹਰਾ! ਜੈ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਜਨ ਨਾਸਕ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਮਥ ਨਾਥ! ਜੈ ਹੋ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਾਯੂਦੇਵ ਅਤੇ ਸਰਪ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਫਸਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ, ਇਕ ਢੁੱਕ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਡਮਰੂ, ਮ੍ਰਿਗ, ਕੁਹਾੜੀ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਧੂੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਸੀ। ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਲਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਵਲ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਹੀ ਹੈ। "ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਮੱਥੇ ਚਾਹੇ। ਇਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇਹ, ਕੇਤਕਾ ਫੁੱਲ ਵਾਲਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਘਟਣੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਰਹੰਕਾਰੀ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। "ਭੈਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੂੰ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ, ਤੇਰੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੌਣ? ਮੈਂ ਕੌਣ? ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਕੌਣ ਹਨ? ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀਪਤੀ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਹਾਂ।