ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਥਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ, ਅਣਹਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਮਾਫੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਹਸਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਾਤਾਵਾਹਕ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਤੀਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਹੇ ਕਾਲ-ਰੂਪ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਣਹਾਰ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋ। ਵੇਦ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਾ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਓਮ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯੱਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਪਰਮ ਗੁਰੂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤੰਭ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ—even ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਵੀ—ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। "ਹੇ ਕਾਲ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੀਲਕੰਠ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ। "ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਰਵ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ! ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਜੈ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਟੁੱਟੇ ਕੁਹਾੜੇ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਸ਼ੂਪਤੀ, ਹਰਾ! ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯੱਗ-ਨਾਸਕ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ! ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਪਸ਼ੂ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ!" ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਤਾਵਾਹਕ ਤੇ ਸਰਪ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸੰਪੱਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਉਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਨੋਖੀ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਮਹਾਸਿੱਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਨੇ—ਸਫੈਦ ਕੈਲਾਸ਼-ਸ਼ਿਖਰ ਵਰਗੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਸੀ। ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕੁੰਡਲ, ਚੌੜੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਡਮਰੂ, ਹਿਰਣ, ਕੁਹਾੜਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਧੂੜੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ। ਹੇਠਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ) ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ। "ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਮਖੌਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਚਾਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।