ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਲਾਹਣ ਅਤੇ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ – "ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਦੇਖੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਖੜਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੋਤਾ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਜੜ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਪਰ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਮਿਟਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਝੂਠਾ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਪਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। "ਤੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਰਗਾ, ਤੂੰ, ਵਾਯੂ-ਧਾਰੀ ਵਰਗਾ – ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।" "ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਤੂੰ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਸਰਜਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਇਹ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਕਲਾ ਦਾ ਚਮਕ ਹੈ।" "ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ – ਸਭ ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਹਨ।" "ਤੂੰ, ਸਵਰਗ ਹੈ, ਤੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ, ਓਮ ਹੈ, ਤੂੰ, ਯਜਨ ਹੈ।" "ਤੂੰ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ, ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ – ਜੋ ਖੜੀ ਹੈ ਜਾਂ ਚਲਦੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਵ-ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਹਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਪੰਥ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। "ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੀਲ-ਕੰਠ, ਚੰਦ-ਸ਼ੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਰਵ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਹੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਟੁੱਟੀ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਤੀ, ਹਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਜਨ-ਨਾਸਕ, ਪਿਨਾਕ-ਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਹੇ ਭਯੰਕਰ, ਪਸ਼ੂ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚਮੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਵਾਯੁ-ਦੇਵ ਅਤੇ ਨਾਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਤਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰਕੇ, ਭਲਾਈ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਂ ਵਾਪਿਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੱਕਰ-ਧਾਰੀ ਨੇ – ਆਖਰ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।