ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੈਰਤਾ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੈਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸੀ। ਆਓ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਗੱਲਬਾਤ ਹੁਣ ਛੱਡੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ...” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਕਦਮ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ ਹੰਸ ਤੇ ਇੱਕ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ—ਮੈਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੂੰ ਇਹ ਇਕ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇ, ‘ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਿਰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਖੜਾ ਹਾਂ।’ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਤੂੰ ਕਰ। ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਕਹੇ, ਜੋ ਚਮਕ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ। ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਮੇਰੇ ਤੇਜ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਨਿਵਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਹੰਕਾਰ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ। ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੱਥ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਯੂ-ਧਾਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ। ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰੀ ਕਲਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਓਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯਜ੍ਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਗਵਾਨ, ਪਾਰਗਾਮੀ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਵ-ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪੌੜੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਣ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੌਲ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। “ਹੇ ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੀਲਾ-ਕੰਠ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਰਵ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਵਿਜੈ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਟੁੱਟੇ ਫੜਕੇ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਸ਼ੂਪਤਿ, ਹਰਾ—ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!