ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਯਗ (ਕੁਰਬਾਨੀ) ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਪੂਰਾ ਨ ਬਣ ਸਕੇ ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਚਲ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਮ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ। ਸੋਮ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲਾ ਸੁਕਤ ਅਤੇ ਸੋਮ ਸੁਕਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਲਾਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਚੌਣੀਆਂ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਚੰਦਰਮਾ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਮੁਦ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸਤ੍ਰਾਹ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। "ਹੇ ਚੰਦਰਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਈ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਧਰਮ-ਹਰੀ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ: "ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਖੁਦ ਹਰੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਵਾਹ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਵਾਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ! ਵਾਹ ਅਯੋਧਿਆ! ਵਾਹ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ!"—ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਮ ਨੇ, ਇਹ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ: "ਵਾਹ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ ਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਦਮਨਾਭ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ! ਜੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਨੱਕ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।