ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।” ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਉਪਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਜੋਤਿਰਲਿੰਗ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਚਮਕ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਭਾਰੀ ਲਪਟਾਂ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਜਾਪਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬੇਅੰਤ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ ਚਮਕ ਕਰਕੇ ਹਰ ਵਸਤੂ ਜਿਵੇਂ ਗੇਰੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸਨ, ਜਲਚਰ ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ। ਦਰੱਖਤ ਨਵੇਂ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਜਾਪਣ ਲੱਗੇ। ਧਰਤੀ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਿੰਧੂਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਪਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਖੋਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਸਤੰਭ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤਿ-ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਆਪਸੀ ਰੋਸ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: “ਕੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਘਸਮਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਦੀਵ ਹੀ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਾ ਸਿਰਫ ਸੰਸਾਰ, ਪਰ ਹੋਰ ਵੀ... ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਉਪਜਿਆ? ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ, ਕਿੰਨੇ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?” ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ, ਜੋਤ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਅਸਲੀ ਪਰਖ ਅੱਜ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਅਣਮਾਪੀ ਚਮਕ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਵੇਖ ਲਵੇ—ਇਸ ਆਪ-ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ—ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਦਿਲੋ-ਜਾਨ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਛਾਣ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਥੱਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਘੁਰਘੁਰਾਟ ਦੀ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਜੋਤਿ-ਸਤੰਭ ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਰਾਹੀਂ ਸੱਪ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜੋਤਿ-ਸਤੰਭ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦਿੱਸਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟੇਕਣ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਬੋਝ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਂਡਕ ਵੀ ਦਿੱਸਿਆ, ਤੇ ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਵੀ। ਅਵਿਅਕਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤਿ-ਲਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਪਾਰਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।