ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਅਗਨੀਯੀ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਸ਼ਿਵ-ਤੰਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਬੋਧਿਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਨੀ-ਪ੍ਰਦੋਸ਼, ਆਰਦਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਯਗਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਕੇਵਲ ਉਤਸਵਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦীক্ষਾ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਨੇਊ ਸੰਸਕਾਰ, ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹ ਯਗ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇ enna ਹੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਸਮਦਿ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਵੇਂ ਸੰਕਲਪ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨਵੇਂ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਜਾਂ ਵਧੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਈਏ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। "ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਪੁੱਤਰ?"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰੁਣਾ ਭੂਮੀ 'ਚ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਲਾਭੀ ਹਨ। ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਰੇ ਗਏ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਯੋਧਿਆ, ਮਥੁਰਾ, ਮਾਇਆ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਂਚੀ ਅਤੇ ਅਵੰਤਿਕਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੁਣ ਵੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅਚਰਜ-ਭਰੇ ਕਰਤੱਬ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦਵੈਤ ਸਵਰੂਪ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰਚਿਆ, ਸਦਾ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ—ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਜੋ ਗੁਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਤੋ ਗੁਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਦੱਖਾ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਕਮਲ-ਆਸਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਾਰੁਤ, ਸੱਪ, ਗਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪੁਲਸਤਯ ਅਤੇ ਪੁਲਹਾ ਤੋਂ ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਮੇ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੋਂ ਅਗਨੀ, ਚਯਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ, ਕਮਲ-ਨਿਵਾਸਨੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਵਾਸਤਵਿਕ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੀਰੰਚਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਉਤਯਾ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਵਿਚ ਭੀ ਵਹਿਮ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਜੋ ਗੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਬਲਤਾ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਉਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਚੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਦਾਦਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਵਾ ਆ ਗਿਆ? ਤੁਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਧੁਕ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਨਾਮਕ ਦੋ ਅਸੁਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਸਦਾ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁੱਥਾ, ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।