ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੋਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪੁਣਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸੰਗਮ ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੁਣਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਰੁਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰਣ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੀਵੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ। ਪੁਨਰਵਸੂ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਭੇਟ ਕਰੀਏ, ਪੁਸ਼ਯਾ 'ਤੇ ਕੈਫ਼ਰ। ਪੂਰਵਫਾਲਗੁਨੀ 'ਤੇ ਪਾਨ, ਉੱਤਰਫਾਲਗੁਨੀ 'ਤੇ ਧੂਪ। ਸਵਾਤੀ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ 'ਤੇ ਵਿਖੇਰ ਕੇ ਭੇਟ। ਮੂਲਾ 'ਤੇ ਮੋਤੀ, ਪੂਰਵਾਅਸ਼ਾਢਾ 'ਤੇ ਮਕੁਟ। ਧਨਿਸ਼ਠਾ 'ਤੇ ਅੱਠ ਖਾਣਾ ਵਾਲਾ ਖੇਡ, ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਕ 'ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ। ਰੇਵਤੀ ਨक्षਤਰ 'ਤੇ ਸੋਣੇ ਦੀ ਰਥ ਸ਼ੋਣਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੀਏ। ਜੋਤਿਸ਼ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਰਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਕੁਟਜਾ ਫੁੱਲ, ਨੀਪਾ ਦੇ ਪੂਲ, ਜੀਵੰਤੀ, ਚੰਬेली ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪੰਚਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਗੰਧ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਟ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੀਏ। ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੰਚਗਵਿਆ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੀਏ। ਸਵੇਰੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ, ਦੁਪਹਿਰੇ ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੀਏ। ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸਿਖਾ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੀਏ। ਗੀਤ, ਵਾਦਨ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀਏ। ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀਯੀ ਉਤਸਵ ਕਰੀਏ। ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨक्षਤਰ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ-ਤੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀਏ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਬੋਧਿਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ, ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਸ਼ਨੀ-ਪ੍ਰਦੋਸ਼, ਆਰਦਰਾ ਨक्षਤਰ, ਵਿਆਤੀਪਾਤ ਅਤੇ ਉਤਸਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਰੰਭ, ਜਨੈਊ, ਵਿਆਹ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਵੀਂ ਵਚਨਬੱਧਤਾ, ਪੈਰ ਬੰਨਣ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ 'ਤੇ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ? – ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨ, ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰੁਣਾ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ embodied ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਇੱਥੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਪੁਣਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਯੋਧਿਆ, ਮਥੁਰਾ, ਮਾਇਆ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਂਚੀ ਅਤੇ ਅਵੰਤੀਕਾ – ਇਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਬੋਝ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਜਾਂ, ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ? ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਸਤੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ – ਸ਼ਿਵ ਜੀ – ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਹਨ।