ਉਸ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੇ ਦੋ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ੈਵ ਆਚਾਰਯ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਰੁਦਰਾਖ਼ਸਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਗਹਿਣਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਗਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ। ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਖੁਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਰਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਨਰਕ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਝਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਵੇਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਵਜ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲਏ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰੂੜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਪ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੰਸਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਅਸਹਿਣ ਬੋਝ ਢੋਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਗਾੜੇ ਨੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੰਦੇ ਚਮੜੇ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਚਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਗੜਾ, ਬਹਿਰਾ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੰਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨੌਕਰ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਛਿੱਪਕਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਰੁਣਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਖੜਗ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਵੇ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਵ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਰੁਣਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦਰੀਯ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।