ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਜੇ ਮੈਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਾਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਵੀ ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਯਗ੍ਯ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਜੋ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਜੀਵ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ’ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਤਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ’ਤੇ ਵਿਛੋੜਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਵਿਧੀਆਂ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ (ਸੁਧਾ ਸਾਗਰ) ਵੀ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਜੀਵ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਇਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਦਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਦੰਪਤੀਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥ, ਸਾਰੇ ਯਗ੍ਯਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਥਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਢਾਈ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਪੱਖ ਦੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤਿਰਾਸੀ ਸਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਯਗ੍ਯਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵ੍ਰਤ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ, ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਪੂਰੀ, ਅੱਧੀ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਮ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸੋਮ ਸੂਕਤ ਦੀ ਪਾਠ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਲ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।