ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ, ਕੌਸ਼ਲਯ, ਸ਼ਰਦਵਤ, ਕਪੀਧਵਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਤਾਪ, ਉੱਤਮਨ, ਅੰਤ, ਕਰੁਣਾ, ਅਮਲਾ, ਕਪ੍ਰਿਯਾ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜ਼ਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਸੁਣੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਉਚਾਰਣ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਾਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸ ਲਈ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੋਵੇ? ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੈਵ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਨੀ ਲੰਮੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਿੱਖਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰ।" "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਪ ਸ਼ੰਭੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਸਭ ਸਿੱਧਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਬਤ ਸੁਮੇਰੂ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਆਂ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਚਾਹੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਰਗੀਆਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਥੇ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਣਵਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਂਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟੀਆਂ ਵੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਜੁਲ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਵੀ ਛੁਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਉਥੇ ਦੇ ਢਲਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਪਰਬਤ ਦੇ ਪੈਰੀ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਬਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਭਾਰੀ ਵਸਤੀ ਹੈ।" "ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਕੋ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਭਾਸਕਰ ਨਾਮਕ ਪਰਬਤ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੰਡਾ ਪਰਬਤ ਹੈ। ਸ਼ੋਣਾ ਪਰਬਤ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਮਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਪਰਬਤ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਉਥੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਹੀ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਹਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਤਮਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।