ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਕਮਲ ਦੇ ਹਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਥੇ ਚਾਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਏ ਹੋਣ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ, ਸਾਧਯ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੁਵੇਲ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਇਥੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਹੀ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ, ਚੌਥੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੈਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਭਗਤ, ਯਜ੍ਯ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਥੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਲੋਕ, ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪ ਆਇਆ। ਕਈ ਅਚੰਭੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਸ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਲਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉਤਨਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਇਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ, ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਭ ਪੁੰਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਵਾ ਦੋ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਤਿਰਾਸੀ ਸਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਸੰਸਕਾਰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।