ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਹਿਲੀਆਂ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਝੂਮ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਦ-ਮੰਦ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਕਰਤਾਲ, ਝੱਲਰੀ, ਪਟਾਹਾ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨੂੰ ਤੁੰਬੁਰੂ ਵੀਣਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿਠੀ ਸੁਰਾਵਲੀ ਤੇ ਗਾਇਨ ਦਾ ਸਾਥ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਹੌਲ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਲਜਾ ਵਿਚ ਨਿਵੀਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਉਸਦੇ ਗੁੱਝੇ, ਉੱਚੇ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਕੋਮਲ ਸਤਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮੰਗ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ, "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਸਦਾ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਭੈਅੰਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜਿੱਤੋ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰੋ। ਇੱਥੇ, ਨਾਚ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਜੀਵਨ ਦਾਇਕ ਤੇ ਪੋਸ਼ਕ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਸੋਣਾਚਲ ਦੇ ਪਤੀ ਸ਼ੰਭੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ, ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਭੀ ਦਿਤੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਉਹ ਭੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਹੇ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕ, ਸੁਭਾਗ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਇਸ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਇਚਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਸਤੂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਝਾਂਸੇ ਹੇਠ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਸਤੂ ਸੰਭਾਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉੱਤਸੁਕਤਾ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਮਾਪਤ ਕਰ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਉਠਦੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿ "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਫੁੱਲ ਦੀ ਆਮਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।