ਸਚ, ਸਚ, ਫਿਰ ਸਚ—ਮੇਰੀ ਬਾਣੀ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਥੇ (ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ) ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਜਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏਓ, ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਇਹ ਮੋਖ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇੰਨਾ ਦੁਲੱਭ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਧਿਆਨ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਿਛਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤਾਂ, ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਨਸਾਨ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ—ਸਾਰੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀ, ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ, ਸਾਧਿਆ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਲੇ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਜਨ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਮੁਨਿ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਰੀ, ਚੌਕੜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਚਤੁਰਾਨਨ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਿਅਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਮੇਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਜਾਂ ਯਜ్ఞ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਨਿ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਪਾਠ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਦੇ ਫਲ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਨਾਲ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਇੱਥੇ, ਸਵਰਗ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਹ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਿੰਨਾ ਪਾਪ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਸ਼ਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰਯਾਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਤੇ ਵਰਤੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਵ੍ਰਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਆਪ ਆਇਆ ਸੀ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਗਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਥੇ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆ ਕੇ ਕਲਿਆਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।