ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਨੋ ਚਵਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਝਾਂਝ ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਨਾਂਦੀ ਵਾਲੇ ਬਲਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਬਸੰਤ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਚੂਰਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਕਰਤਾਲ, ਝੱਲਰੀ, ਪਟਹਾ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਾ। ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨਿਰੰਤਰ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਤੰਬੂਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਆਏ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਜਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਨਿਵਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਹਿਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉੱਚੀ, ਘਣੀ ਅਤੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ। ਪਰਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਮਿਲਾਪ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਰਜ਼ੀ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਸੁਗੰਧ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰੋ। ਇੱਥੇ, ਨਾਚ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਜੀਵਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਇਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੋਣਾਚਲ ਦੇ ਨਾਥ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੁਗੰਧ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼-ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ‘ਤੇ, ਮੈਂ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਦੈਵੀ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ।