ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ—ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰਤਾਜ—ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵੰਤ ਮੂਰਤੀ ਬਣ ਕੇ, ਠੰਢਕ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡਾਂ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਗੰਭੀਰਤਾ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਠੰਢਕ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਖੜੀ ਸੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਧੋਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਖੜੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਛੁਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਖੜੀ ਰਹੀ। ਹੇਠਾਂ ਬਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੌਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਅਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਡਿਤ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੀਣਾਵਾਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਝੰਜਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥੀ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਊਰਜਾਵਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਬਸੰਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਕਰਤਾਲ, ਝੱਲਰੀ, ਪਟਹਾ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਸੁਰਲਹਰੀ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਵਲ ਆਏ, ਜੋ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਦਨ ਲਪੇਟੇ, ਦੋਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਕੁੰਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਖੇਡਾਂ-ਮਸਤੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਸਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ 'ਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਬੇਨਤੀ, ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਸਦਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਰਹੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ। ਇੱਥੇ, ਨਾਚ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ।