ਇਹ ਜੋ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇਜ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਇਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਸ ਤੇਜ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਚਮਕ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਦਾ ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੋਹਫੇ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਇਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ-ਜਨਮਣੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਇਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਦੇਵ-ਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆ ਗਏ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਿਅਤਮਾਵਾਂ ਵੀ ਆ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਰੂਪ ਸੀ, ਠੰਢਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਖੇਡਾਂ-ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਠੰਢਕ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਅਜੇ ਪੀਤੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਚਉਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਠੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਝੰਜ, ਪਠਾਹਾ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਨੰਦੀ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਸਮੇਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਹੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਬਸੰਤ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਅਨੇਕਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਕਰਤਾਲ, ਝੱਲਰੀ, ਪਠਾਹਾ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾਈ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਦੋਵੇਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਦਨ ਲਗਾਏ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।