ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੱਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਦੇਵਤਾਵਾਦੀ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਐਸਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਲਟ, ਇਹ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਸਬ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਅਪੀਤਕੁਚਾ, ਤੈਨੂੰ ਭਗਤਵਤਸਲ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਭਵਾਪੀਤਕੁਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਅਪੀਤਕੁਚਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ, ਭਜਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਈ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਜੋਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਜੋਤੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇ।" ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਅੰਬਿਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵ-ਕੰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਚੌਂਕਟਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਥਿਰ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਛਵੀ ਝਲਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਠੰਢਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਦੇ ਗੁਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਠੰਢਕ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਤਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੀਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਅਰਪਿਤ ਹੋਈ। ਹੇਠਾਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਚਉਰੀਆਂ ਝਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਮੰਜੀਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥੀ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਸੀ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਨੰਦੀਧਵਜ (ਸ਼ਿਵ) ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।