ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਚਮਕ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੇਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿ্ণੂ ਨੇ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਗਈ। “ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਦਿਖਾਓ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ,” ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚਮਕ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਚਮਕ ਐਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗਨੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰਾ ਪੁਰਸ਼, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਉੱਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?” ਉਸ ਚਮਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੰਠ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਕੰਠ ਨਾਲ। ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੱਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਐਸਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਬਲਕਿ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਪੀਤਕੁਚਾ, ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਭਵਾਪੀਤਕੁਚਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ, ਅਤੇ ਅਪੀਤਕੁਚਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। “ਇਹ ਚਮਕ ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।” ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪੰਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਸੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਪਰਵਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਠੰਢਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਤਪ ਦੇ ਗੁਣ ਨੂੰ ਜਗਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਪ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਦ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਤਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪੀਤੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।