ਉਸ ਮਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੋਤ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤੜਫ ਵਿੱਚ, ਬੜਾ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਰਚਿਆ। ਇਸ ਲੋਟਸ ਦੇ ਬਣਦੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਆਗ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਉਹ ਲਿੰਗ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰੁਣਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਤੇਜ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ, ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਖਾ। ਉਹ ਤੇਜ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?" ਇਹ ਤੇਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ। ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਣੀ ਬਣੀ। ਉਹ Malliṅga ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਢੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਣ। ਇਹ ਐਸਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਸਗੋਂ, ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਤੇਜ ਦੇਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਅਪੀਤਕੁਚਾ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਤੂੰ Bhavāpītakucā ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਅਪੀਤਕੁਚਾ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਇਹ ਤੇਜ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।" ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪੰਨ੍ਹਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਵਾਂਗ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ।