ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਦੇ ਪਲ ‘ਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਮੀ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਤੁਸੀਂ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਈ ਨਾਮ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਪਹਚਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ! ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਵਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।” “ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਘੰਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੁਸੀਂ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਵੇਂ ਲੈਸ ਹੋਣ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਅਣਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ‘ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਾਤਾ ਅੱਗੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਉਪਲਬਧੀ ‘ਤੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ Mothers ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗਾਰਡੀਅਨਸ਼ਿਪ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਵਕ੍ਰ ਸਿਰ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਲੱਗਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਪਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ‘ਤੇ ਚਿਪਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੇ ਮਾਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ, “ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ,” ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵਧੀ ਚੁਕ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਆਦਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਅਧਰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਮਹਿਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰ ਰੋਕਾਵਟਾਂ ਆਈਆਂ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਅਜੇਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਲਿੰਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। “ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ! ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਠਾਈ ਕ੍ਰੋੜ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਹੀ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਝ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।