ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, "ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪਰਮ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਭਰਮ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੋ ਘਾਸ ਵਰਗਾ ਅਹੰਕਾਰ-ਹੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਭਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਅਸੁਰ ਭਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਦਾ, ਚੀਖਦਾ, ਲੋਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਤੂੰ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਨਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਜੀਉਂਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਘੰਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ ਹੋ ਜਾਵੇ," ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨ (ਚਿੰਨ੍ਹ) ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਾਮਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਕਿ "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ ਕਿ "ਇਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ," ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕੁਆਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਗੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਉਤਾਵਲੀ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਅਨਿਆਇਤਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੌ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।