ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿੰਘ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜੇ ਦੀ ਥੱਪੜ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਵੱਡੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਬਾਘ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੀਲੇ-ਸਲੇਟੀ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਨੀਲੀ ਧਾਰੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਦ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਮੱਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਯੋਧਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਮਾਂ ਭੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਪਰਮ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਚਲਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਅਹਿਮ ਹੈ, ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਭਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਆਕਾਰੀ ਮੂਰਤੀ ਰਚੀ, ਜੋ ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੋੜੀਦਾ, ਚੀਖਦਾ ਤੇ ਵਲਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲਹੂ ਦੇ ਝਰਨੇ ਵਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਇਸ ਵਿਜੈ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਈ ਨਾਂਆਂ ਤੇ ਭਿੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਉੱਪਰੰਤ ਵੀ, ਜਿਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਘੰਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵੱਜਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਰਖਵਾਲੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਉਹ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖਿਆ।