ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨਾਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਚਾਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦੰਡ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਾ। ਮੌਤ ਲਈ, ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਸੁਰ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੂਲ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੇਰ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਜੀਵ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜੇ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੀਲਕ ਬਦਨ ਲੰਬੀਆਂ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਮਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ, ਡਿਢੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਢਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਯੁੱਧ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਅਸੁਰ, ਕੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੜ੍ਹਕਦਾ, ਚੀਕਦਾ ਅਤੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਗਾ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕਈ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਜਾਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਤ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਘੰਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵੱਜਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।