ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਕੰਪ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੱਖਾਂ ਰਥ, ਮਹਾਰਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਅਜਿਹੀ ਅਜੇਹੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀ, ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਤਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੀ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਹੀ ਰਚੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸੁਰ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਸ ਕ੍ਰੋਧੀ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮੂਲ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਉੱਭਰਿਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਛਾਪ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਆਪਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਬੱਘ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਉੱਭਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਪੀਲਾ-ਭੂਰਾ ਸਰੀਰ ਲੰਬੀਆਂ, ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਨੀਲੀ ਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਬਚਾਅ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੀ ਮਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਫੜਕੇ, ਉੱਭਰਿਆ। ਤੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ (ਭੈਸ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਾਣ-ਤਾਕਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਛੇੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਅਹੰਕਾਰਹੀਨ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਭਾਰ ਰਹੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਲੁੜਕਦਾ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।