ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਵੀ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਗੌਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਫੌਜ ਅਜੇਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਰ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਫਣਦੇ ਹਨ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਐਸੀ ਅਦਭੁਤ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਹ ਦੈਤ ਯੋਧੇ ਇਕ ਲੱਤ, ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਹੋਰ ਲੰਮੀ ਲੱਤ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘੱਟ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ।" ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਦੈਤ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਲੱਖਾਂ ਰਥਾਂ, ਮਹਾਰਥੀ ਹਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਾਤਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤੇਜਸਵੀ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਉਤਰੀ, ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ (ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ) ਅਤੇ ਅੰਤਵਤੀ, ਜੋ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਨਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ। ਉਸਦੀ ਲੰਮੀ ਜੀਭ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਘੁਮਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਸਤੇ, ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮੂਲ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਜੀਵ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਆਪਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਬੱਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਨੀਲੀ ਧਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਬਚਾਅ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਮਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ, ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ।