ਇੱਥੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਕੋਈ ਪੀੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਅਤਿਆਚਾਰ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੌਲਤ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੁੱਲ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਅਤੇ ਐਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਜੋ ਬੜੇ-ਤੋਂ-ਬੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਲਈ ਵੀ ਜਿੱਤਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਬਲ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਓ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਬੇਸ਼ਕ, ਕਈ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਗੌਰੀ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਬਾਂਦਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਫੌਜ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਨਜ਼ਰ ਆਏ—ਕੋਈ ਇਕ ਪੈਰ, ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਲੱਤ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲਾ। ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਜੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਣਿਕ ਡਰ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਪਰ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਕਣੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਅਜੇਤਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਕੈਲਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਤਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਕੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਸਦੀ ਲੰਮੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਕੜੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੌਤ ਦੇ ਲੀਏ, ਭਵਾਨੀ, ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਸਵਾਮੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਡਰਾਉਣੇ ਗੱਜਦਿਆਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।