ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਗ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੜਦੇ ਹੋਈਆਂ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਚਮੀ ਨੂੰ, ਸਾਹਸ੍ਰਧਾਰਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਯਥਾਸ਼ਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਦੱਸੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣ ਸਕਾਂ।” ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਇਸ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬੀ ਸਰਯੂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਬਾਣੀ ਸਦਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਤ:ਕਾਲ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਇਥੇ, ਸਵਰਗ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇਤਨਾ ਦੁਲਭ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਚਤਮ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਉੱਚਤਮ ਗਤੀ, ਧਿਆਨ, ਪਾਠ, ਤੇ ਦਾਨ—all inexhaustible—ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਜਾਤਾਂ, ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ, ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਿਛਾ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਿੱਧ, ਦੇਵਤਾ, ਯਕਸ਼, ਸਾਧਿਆ, ਮਾਰੁਤ ਆਦਿਕ, ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਮਧਿਆਨ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ, ਭੋਜਨ, ਰਤਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਵੈਮ ਹਰੀ, ਚੌਥੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਥੇ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਅਖੂਟ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।