ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗੌਰੀ ਜੀ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਆਪਣੀ ਤੀਬਰ ਤੇਜਸਵੀ ਊਰਜਾ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਮਧੁਰ ਪਰ ਸਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਉਸਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਫਲ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਾਂਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਤੂੰ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰ ਭੀ ਉਤਪਾਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੌਲਤ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪੂਰਣ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਰਾਜ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖੀ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਫੇਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਬਲ ਲੱਗੀ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਕਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ, ਖੜੀ ਕਰ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਕਈ ਵਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਇਆ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖ।" ਗੌਰੀ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਾਂਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇ। ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਜੀਬ ਸਨ—ਕਿਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਲੱਤ, ਲੰਬੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੁਲਦੇ ਸਿਨੇ। ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕੰਮ? ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ।" ਜਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰਥ, ਮਹਾਰਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀ, ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਤਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਰੀ ਜੀ ਦੀ ਜੋਤਿ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਯੁੱਧ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਭੈੜਾ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।