ਦੇਵੀ! ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੈਅ ਭਰੇ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕ ਉਪਾਏ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀ ਮਾਰੂਆਂ ਦੇ ਚਾਰ ਚੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਈ, ਉੱਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤਯਵਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਨਾਵਮੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿਉ।" ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ, ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇ enmity ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਛੱਡ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਜੋ ਵੀ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਜਾਂ ਭੈਅ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਭੈਅ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਗੌਰੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਹੀਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਅਸੁਰ ਪੁੱਤਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਸਥਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਲਾਕ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਰੀ ਫਿਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹੀਸ਼, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਢੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਹ (ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ) ਬੜਾ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ ਰੱਖੇ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੀਸ਼ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸੁਣੋ ਕੁੜੀ, ਤਪਸਵਿਨੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਬਾਰੇ। ਮੈਂ ਮਹੀਸ਼, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ। ਅਸਮਾਨ ਬਹਾਦਰੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈ, ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨੌਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ।