ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਪਤੀ ਦੇ ਅਸ਼ਵ-ਅਸਥਬਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਘੋੜੇ ਖਚਾਖਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਤਨੀ ਵੱਡੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਮਹਿਸ਼ (ਭੈਂਸ) ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਤੱਕ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਅਜੇਤਯੋਧਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਕੇਵਲ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਚਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ, ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ," ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੈਅ ਭਰੇ, ਪਰ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਾਂ, ਸਰਨ ਆਏ ਹੋਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੋ ਧਰਮ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਨਿਡਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰੀ, ਚਾਰੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ, ਉੱਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤਯਵਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਨਾਵਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, "ਇਸ ਥਕੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਛੱਡੋ," ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਦੇਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੈਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਦੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਪਹਾੜੀ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਖੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੈਅ ਦਾ ਕੋਈ ਲਕੜ ਦਿਸਿਆ। ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਗੌਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ, ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਅਸੁਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਸਥਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੌਰੀ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਨੇ ਬੁੱਢੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।