ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਰਹੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋ ਇਕਤਾਪੂਰਨ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੇਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਿਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ, ਉਹ ਸੁਕੰਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਗੌਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈ ਲੋਕ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ!" ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਏਰਾਵਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸਥਬਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਮਹੀਸ਼ (ਭੈਂਸ) ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਰਥ ਖਿੱਚਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਤਯੋਧਾ ਹੈ। ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਚਿਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਇਸ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਚਿਤ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੀ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਪਹਾੜੀ ਕੁਵਾਰੀ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ, ਉੱਥੇ ਡੁੰਡੁਭੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਾਵਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨਾਵਮੀ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਥੱਕੇ-ਹਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਨਾਜੁਕ-ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਯੋਗਿਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੈਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਭੁਲ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਭੈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਗੌਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।