ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਹੱਦ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਆਇਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਛਿੜਕਾਅ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਕ ਕਾਂ, ਜੋ ਭੋਗ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਮੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਚੂਹਾ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮਹਿਲ, ਚੋਟੀ, ਭਵਨ, ਮੰਡਪ ਅਤੇ ਇੱਢ ਤੱਕ ਕਿ ਪੋਖਰ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਅਲਭ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਮਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਭੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਫਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰਹਿ ਗਈ? ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖੋ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇੱਕਤਾ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਇੰਝ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਾਜੁਕ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਲੀ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਿਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਈ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਭੈ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ!" ਫਿਰ ਉਹਨੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਏਰਾਵਤ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਲਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸ਼ਵਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਜੋਤ ਲਈ। ਸਾਰੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤਕ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਸਭ ਮਹਾਂਬਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਥੱਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਦੀ। ਹੁਣ, ਇਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ।