ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਸ਼ੋਣਾ' ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਮਧਯ-ਲੋਕ ਵੀ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਕਦਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ, ਸ਼ਿਵ, ਸਦਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਅਗਲੇ ਪੰਕਤੀਆਂ 'ਚ, ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਜੋ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ ਮਹਿਲਾ ਬਿਨਾ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਵੀ ਨਿਰਵਿਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ্নਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅੰਗ ਤੇ ਭਸਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਾਲਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੀੜ, ਜਥੇ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਮ ਭਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਣ ਦਾਨ ਤੇ ਦਇਆਮਈ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਅੱਗ ਦਾ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਰਤਨ-ਪਹਾੜ ਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਜਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ 'ਲਾਲ ਪਹਾੜ' ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਮਿਲੀਅਨ ਵਿਮਾਨ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਨ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਭਗਤ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ-ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੋਲਕ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਉਮਰ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਪੂਰਨ ਰਣ-ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਵ-ਜਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਸ਼ੋਣਾ' ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਵੈਭਵਤਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪੂਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਟ ਪੂਣ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਵੈਭਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।