ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਲਾਹਲ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧੈਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਅਰੁਣ ਰੂਪ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਨਾਮ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ।" ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਪੂਛਿਆ ਗਿਆ: "ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ। ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ?" "ਹੇ ਦੇਵੀ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿਸ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸੁਣੋ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਣ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਲ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਲ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਯਗ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ—ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਕਦਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਲੋਕ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਇਕ ਕਦਮ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ, ਅਤੇ ਇਕ ਕਦਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਜੋ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਲਿੰਗ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਔਰਤ ਬਿਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਖ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਖਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਨੂਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੀੜ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਮੋਹਤਾਜਾਂ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਅੱਗ ਦਾ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਪਹਾੜ ਦਾ। ਜਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਾ, ਜਾਂ ਲਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਰੂਪ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਹੈ।