ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਡੋਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਅਤ੍ਰਿ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿਕ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਦਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਤਿਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜਾ ਸਥਾਨ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ, ਉਸ ਵੱਲ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਘਾਸ ਤੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ?”, ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।” ਜਦ ਉਹ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤੇ। “ਪੁੱਤਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੀਰਜ ਕਰ,” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਮਹੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਸਭ ਮਿਲਾਪ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਤਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਸਭ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉਚਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਗਹਿਰੀ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਸਨ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਮੱਥਾ ਚਿੱਟੀ ਰਾਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਲਾਲ ਛਾਲ ਦੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਰਗੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ। “ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਗੌਰੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਸਾਗਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ!” ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। “ਹੇ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਬਚਦੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ।” ਚੇਲੇ ਉੱਚਤ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੋ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। “ਸ਼ੰਭੂ ਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਅਪਾਰ ਹੈ!” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੀ ਹੋਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।