ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ "ਅਰੁਣਾਚਲ" ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਤਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅਤਿ ਭਗਤ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਏ। ਉਹ ਥਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਿਰਬਾਧ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।" ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਡੋਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਅਤ੍ਰਿ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਤਿਥੀਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਥਾਨ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਘਾਸ ਤੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ?" ਤਾਂ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ।" ਉੱਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤੇ। "ਪੁੱਤਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਦੂਰੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼-ਚਲਿਤ ਚੇਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਤਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਰਵਜਨਿਕ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੁਨਰੁਤਥਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਟਾ ਗਹਿਰੀ ਤਾਂਬੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੀਰਥ ਸਨਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੱਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡੀ ਅਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਲਾਲ ਛਾਲ ਦੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। "ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਗੌਰੀ! ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ! ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਸਾਗਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ!