ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਚਨ ਸਾਂਭ ਕੇ ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੰਪਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਵਿਯੋਗ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਇਕੱਲੀ ਹੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਅਖੀਰ, ਜਦ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਤੀਬਰ ਉਤਕੰਠਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਉਪਾਯਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਸਾਥੀ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।” ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੂੰਥ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਿਰਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, gleaning ਕਰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਕੰਪਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ, ਰੁੱਖ ਲਾਉਂਦੀ, ਦਾਨ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਮੀਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਕਿ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਟਾਹਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਰੇਤ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਂਟ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਕੰਪਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਵੜ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਠ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਵੱਡਾ ਵੜ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਣੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਖਮਈ ਕਾਰਜ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਰੇਤ ਦਾ ਲਿੰਗ ਇਸ ਅਤੁੱਲ ਵੜ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇਗਾ।” ਉਸਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵੜ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ। ਤਦ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰੇਤ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹਿਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਿਆ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਇਕਾਗਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।