ਇਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਭ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰੱਖੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।" ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਰਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਾਸਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਠੰਢੀ ਛਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਵੀ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਕਾਂਪਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਾਂਪਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਉਥੇ ਮਾਤਾ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਵਿਰਹ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ—ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ—ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ। ਮਾਤਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਇਕੱਲੀ ਹੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ, ਜਦ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਉਪਾਏ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਸਾਥੀ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਹੁਣ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਹ ਅਸਥਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਦਵੈਤ, ਅਭੇਦ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੀਤ, ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਹੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਖ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੋਖ ਲੱਭਿਆ, gleaning ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕੀਤਾ। ਕਾਂਪਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਮਾਤਾ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦੀ। ਕਾਂਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਰੇਤ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਭਾਵ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਖੁਦ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਂਪਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਿਆ।