ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੀ, ਹੇ ਨਿਰਪਰਾਧਾ। ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਗਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰੇ?" ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਬੋਲੇ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ?" ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵੇਦ, ਸ్మ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਵਿਧੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ – ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗਾ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਅਭਿੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਖੁਦ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤਕਰਮ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ – ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।" ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦਿਖਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਦਾ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਠੰਡੀ, ਪੂਰੀ ਛਾਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਨਰਮ ਟਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਵਿਭਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਉਹ ਕੰਪਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਰੇ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲੀ। ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਲਾਲਸਾ-ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਸ਼ਿਵ) ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਥੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਵੇ? ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਪਾਅ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਭਿਨਨ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਤੂੰ ਆਗੇ ਵਧੀ। "ਇੱਥੇ ਤਪस्या ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ।" ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸਰੂਪਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਦ੍ਵੈਤ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਗੂੰਧ ਲਿਆ। ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕਰਕੇ, gleaning (ਚੁਣ-ਚੁਣ ਕੇ) ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ, ਤਪस्या, ਵਿਛੋੜਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।