ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਢਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਖੇਡ-ਭਰੇ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਇਸ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਹਨੇਰੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਚਾਨਣ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਅ-ਵਿਆਕਤ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੁੜ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲਗੇ, "ਜੋ ਲੋਕ ਰਾਜ-ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਤਪ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲਗੇ। ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਇਕ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੰਦਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਧੰਗਨੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲਕ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਢਕਣ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ?" ਤਦ, ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰੇ?" ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ?" "ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਕਰਮ-ਵਿਧੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਇਸ ਮਾਨਯੋਗ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਕੌਂਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਰਹੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ-ਕਾਲ ਦੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ-ਲੋਕ ਵਾਂਗੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼।" "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਉਥੇ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਕੰਪਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਧਰਤੀ, ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਘਣੀ ਛਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਟਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" "ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਲੀਲਾ, ਹਨੇਰੀ, ਚਾਨਣ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼, ਤੇ ਮੁੜ ਚਾਨਣ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ-ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੰਵਾਦ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ।