ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਦਯਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਵਨ-ਨਾਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ (ਭਗਵਾਨ) ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੱਲਿਆ। ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੱਲਦੀ ਨਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਸੂਮਤਾ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਗੇ ਆਈ। ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਝਾਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਰੋਸ਼ਨੀ, ਆਪਣੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਕੋਈ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ਼ ਅਵਿਅਕਤ ਹੀ ਬਚਿਆ। ਜਿਹੜੇ austerity (ਤਪ) ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਚੇਤ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਧਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤਪ ਨਾਲ ਜੰਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਤੇਰੀ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਅਰਧਾਂਗਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਅੱਖ ਦੇ ਅਰਧ-ਝਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆਲੂ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਢਕਣ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ?" ਤਦ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਸਕਰਾਇਆ। "ਮਾਸੂਮਤਾ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ?" ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਬੋਲੇ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ (atonement) ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਵੇਦ, ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਕਰਮ-ਵਿਧੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੂਜਨੀਯ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਅਭਿੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਮੁੜ-ਸਰਜਨਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਰਧਨਾ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ।